De moderne datingwereld heeft een cultus ontwikkeld van de onmiddellijke “chemische” connectie, waarbij gradualisme wordt gezien als een atavisme.
We zijn zo bang om saai of “frigide” over te komen dat we vergeten: de mannelijke en vrouwelijke psychologie zijn verschillend georganiseerd als het gaat om het vormen van hechting, meldt de correspondent van .
Een psychoanalyticus die de dynamiek van vroege relatiestadia bestudeert, stelt: seksuele intimiteit in de eerste drie ontmoetingen doet het stadium van “romantische erkenning” teniet. Wanneer fysieke intimiteit vóór emotionele intimiteit komt, schakelt de psyche over naar de modus van het evalueren van de partner als een object in plaats van een persoon.
Pixabay
Het gaat niet om moraliseren, maar om fysiologie: bij vrouwen wordt oxytocine – het hechtingshormoon – actief aangemaakt tijdens knuffels en seks, waardoor ze aan haar partner gebonden is. Bij mannen overheerst echter dopamine, dat geassocieerd wordt met de opwinding van verovering, op dit moment, dat sterk daalt nadat het doel is bereikt.
De 90-dagen regel waar gezinspsychologen het over hebben is geen spelletje underdog, maar een bewuste filterstrategie. Met deze term kun je iemand in verschillende emotionele toestanden zien: in stress, in vermoeidheid, op het moment van ruzie, zonder het masker van een “vakantiegast”.
Na drie maanden gaat de hormonale storm van de eerste ontmoetingen liggen en komen de echte waarden van de persoon naar boven. Als een koppel in staat is om gedurende deze tijd interesse te houden zonder seksuele versterking, betekent dit dat de basis echt diepe compatibiliteit is, en niet alleen wederzijdse sympathie.
Experts waarschuwen: veel mensen verwarren seksuele spanning met het gevoel van verliefdheid en verwarren verlangen met een diepe verbinding. Maar spanning is een energie die zich ofwel vertaalt in intimiteit of vervaagt zodra de ontlading heeft plaatsgevonden.
Wanneer een koppel zich haast in intimiteit, ontnemen ze zichzelf een cruciale stap – het bouwen van een “emotionele container”. Dit is een ruimte waar je kwetsbaar kunt zijn, over je angsten en verlangens kunt praten zonder het risico te lopen dat je wordt afgewezen omdat je je ongemakkelijk voelt in bed.
Op de lange termijn laten stellen die gepauzeerd hebben een hogere mate van relatietevredenheid zien. De reden is simpel: ze hebben al geleerd hoe ze moeten praten voordat ze leren hoe ze fysiek met elkaar moeten omgaan, waardoor ze een duurzame vaardigheid opbouwen om conflicten op te lossen.
Natuurlijk werkt de harde regel niet voor iedereen en elk stel, maar het principe zelf van “vertragen” is universeel. Als iemand vertrekt omdat hij geen seks kreeg op de tweede date, dan was hij niet op zoek naar een relatie, maar naar toegang.
Het is belangrijk om te begrijpen: het weigeren van snelle intimiteit is geen straf van de partner en geen test “op luizen”. Het gaat om het respecteren van je eigen grenzen en je realiseren dat je lichaam geen middel is om je tegen te houden.
Psychologen vergelijken seks op jonge leeftijd met het leggen van de fundering voor een huis dat nog niet gebouwd is. Als de fundering overhaast wordt gestort, barsten de muren bij de eerste huishoudelijke belasting.
Weten hoe je “nee” moet zeggen aan het begin van de reis vergroot paradoxaal genoeg de kans op een sterk “ja” in de toekomst. Het is een filter die willekeurige reisgenoten uitroeit en alleen diegenen overlaat die je echt nodig hebben, niet je lichaam of status.
Inschrijven: 
Lees ook
- Waarom we verliefd worden op degenen die ons afwijzen: de bittere waarheid over “chemie”
- Wat er gebeurt als je de alarmbellen negeert: het begin van een romantische reis
