Gedragsdierenartsen luiden de noodklok: de meeste kattenbeten gebeuren niet “plotseling”, maar nadat de eigenaar tien tot vijftien waarschuwingssignalen heeft genegeerd.
De arts, een gecertificeerd diergedragstherapeut, benadrukt in zijn lezingen: agressie is altijd het laatste redmiddel als alle andere communicatiemiddelen zijn uitgeput, meldt .
Kattentaal begint met microsignalen die de meeste mensen gewoon niet opmerken.
Een lichte spanning van de snorharen, een subtiele trilling van het puntje van de staart, een verandering in de stand van de oren – dit zijn allemaal elementen van een complex systeem waarmee het dier communiceert ongemak [личный опыт автора].
Het volgende niveau is afgeplatte oren, verwijde pupillen en het karakteristieke “walvisoog” waarbij je het wit aan de zijkant van de iris kunt zien.
Dit is niet langer een hint, maar een directe waarschuwing, die veel eigenaren verwarren met een “speelse bui” of koppigheid.
Als de kat in deze situatie niet de kans krijgt om zich terug te trekken, gaat hij over naar de volgende fase: een rustig gesis of een waarschuwende trap met een poot zonder klauwen.
Het probleem is vooral acuut in gezinnen met jonge kinderen, die de signalen van de kat niet kunnen lezen en hem kunnen zien als een “levend speeltje”.
Volwassenen geven katten vaak de schuld van beten, die eigenlijk het gevolg zijn van het feit dat het kind het dier bij de nek omhelst en de kat alle mogelijke tekenen van afwijzing vertoont.
Veterinaire experts raden de drie-seconden-regel aan: als je een kat aait, pauzeer dan elke drie seconden en let op de reactie van de kat.
Katten die de duur van het contact zelf mogen bepalen, zijn minder snel agressief en onderhouden langer een vertrouwensrelatie met mensen.
Inschrijven: 
Lees ook
- Waarom honden emoties van andere honden ruiken: het mysterie van chemische communicatie
- Wat er gebeurt als je cognitieve achteruitgang niet opmerkt bij een oude hond: de eerste tekenen
