Een dierenarts van een kliniek in Moskou vertelde hoe een Labrador bij hem werd gebracht met een vermoeden van ernstige vergiftiging: de hond at gulzig gras, waarna hij moest overgeven, en de eigenaren dachten dat het dier iets had opgelopen.
Het onderzoek bracht geen afwijkingen aan het licht, en de dokter legde het bange stel uit dat wat ze voor een ziektesymptoom hadden aangezien in feite een oeroud zelfreinigend mechanisme van de maag was, aldus een correspondent van .
Zoopsychologen en ethologen identificeren drie hoofdredenen voor honden die gras eten, en geen van hen is gerelateerd aan avitaminose, zoals veel eigenaren nog steeds geloven.
De eerste en meest voorkomende is het mechanisch reinigen van de maag van opgehoopte haren, onverteerde voedselresten of overtollig maagsap, waarbij honden intuïtief kiezen voor taaie, vezelige soorten kruiden die het slijmvlies irriteren en de kokhalsreflex triggeren.
Persoonlijke ervaring met het observeren van een groep honden tijdens een wandeling heeft aangetoond dat dieren die een industrieel dieet van goede kwaliteit krijgen, dit aanzienlijk minder vaak doen dan dieren die ‘van de tafel’ of vetrijk voedsel krijgen.
Een hond is niet in staat om te zeggen: “Ik ben misselijk,” maar hij is perfect in staat om met dit probleem om te gaan op een bewezen evolutionaire manier die mensen ten onrechte rare trek noemen.
De tweede reden, die zelden besproken wordt, is triviale verveling en ongerealiseerde kuddeactiviteit.
Rassen die gefokt zijn om met de bek te werken (Labradors, Retrievers, Spaniels), beginnen bij gebrek aan voldoende wandelen en opportunisme op alles te kauwen, inclusief gras, en hier wordt dit gedrag eerder compenserend dan curatief.
De derde en meest verontrustende reden waarom een hond oneetbare voorwerpen eet (uitwerpselen, stenen, aarde) is een ernstige stoornis in het lichaam, variërend van exocriene pancreasinsufficiëntie tot bloedarmoede.
Coprofagie (ontlasting eten) bij een volwassen hond is altijd een reden voor een grondige diagnose, niet zomaar een “slechte gewoonte” zoals mensen graag beweren op fora.
Veterinaire gastro-enterologen raden aan om een dagboek bij te houden met observaties in plaats van verboden: als een hond gras eet en 1-2 keer per week braakt, maar zijn eetlust en ontlasting normaal zijn, is dit een variant van de fysiologische norm.
Als de frequentie toeneemt, er diarree is, gewichtsverlies of, integendeel, “wolfachtige” eetlust op de achtergrond van uitputting – is het tijd om naar de dokter te gaan, niet om “veilig gras” te zoeken op het naburige gazon.
Een van de toonaangevende kynologisch gedragsdeskundigen formuleerde in een gesprek een eenvoudige waarheid: een hond is geen herbivoor, en zijn maag-darmkanaal is niet aangepast om vezels als energiebron te verteren.
Als een hond hardnekkig gras blijft zoeken, is hij ofwel zijn maag aan het behandelen, of hij signaleert een diepgeworteld probleem dat niet kan worden overstemd met een schreeuw of een verandering van voedselmerk zonder een specialist te raadplegen.
Inschrijven: 
Lees ook
- Waarom een sierkonijn methodisch een flat vernielt: een territoriumstrijd of een vlaag van wreedheid
- Wat er gebeurt als je het water in het aquarium “zoals gewoonlijk” ververst: een fatale fout die levens kost
