Foto: uit open bronnen
Deze bloemen kunnen zichzelf uitbreiden en de tuin verfraaien, maar worden geen agressors
Het plannen van een tuin kan een ontmoedigende taak zijn. Een manier om de last te verlichten is het planten van zelfzaaiende vaste planten die zich vanzelf door de tuin verspreiden en het landschap vullen met kleur, schrijft de website van de bekende adviseuse Martha Stewart.
“Zelfzaaiende vaste planten behoren tot de leukste vaste planten om te kweken, omdat ze de tuin van jaar tot jaar op een natuurlijke manier laten evolueren. In plaats van elke lente opnieuw te beginnen, verspreiden deze planten discreet zaden en komen ze uit zichzelf terug. Soms kiezen ze zelfs betere plekken in de tuin dan we zelf hadden gepland,” zegt Tabar Gifford, hoofdtuinier en partnerkweker bij American Meadows.
Zelfzaaiende bloemen vereisen niet alleen minimale inspanning, maar ze voegen ook een vleugje spontaniteit toe aan de tuin die het menselijk oog soms moeilijk zelf kan creëren. Het resultaat is een prachtig, natuurlijk landschap dat grotendeels zelfvoorzienend is.
Zeearenden (Aquilegia spp.) zijn herkenbaar aan hun delicate bloemen met opvallende bloemblaadjes in rood-, paars-, roze-, geel- en blauwtinten. “Door hun luchtige bladeren en sierlijke bloemen zijn ze een natuurlijke aanwinst voor bostuinen of borders met gedeeltelijke schaduw,” zegt Gifford. Technisch gezien zijn het geen vaste planten, maar ze worden zo betrouwbaar opnieuw uitgezaaid dat ze vaak vele jaren in tuinen blijven staan. En de zaailingen verschillen vaak subtiel van de moederplant, waardoor tuiniers elk jaar opnieuw verrast worden.
Echinacea is een uitstekende keuze voor een vaste plant die uit zichzelf uitgroeit, en een bijzonder mooie variëteit is Echinacea sombrero lemon yellow, zegt Kelly Funk, president en CEO van Jackson & Perkins. “Deze compacte echinacea heeft helder citroengele bloemblaadjes die een verhoogde gouden kegel omringen, wat zorgt voor zonnige, margrietachtige bloemen die het hele seizoen vlinders en bestuivers aantrekken,” zegt ze. De plant groeit in een nette, rechtopstaande kluit van maximaal 40 cm hoog, waardoor hij ideaal is voor borders of gemengde perken. Hij geeft de voorkeur aan volle zon en vochtige, goed doorlatende grond.
Een andere variëteit van Echinacea, Echinacea PowWow Wild Berry Coneflower, heeft grote paarsroze bloemen met prominente centrale knoppen die er geweldig uitzien van de vroege zomer tot de herfst. “De verticale stelen en langdurige bloemen maken het ook een populaire keuze voor bloembedden,” zegt Funk. Echinacea-variëteiten staan bekend om hun veerkracht en hun vermogen om droogte en arme grond te verdragen als ze eenmaal zijn aangegroeid, en ze kunnen opnieuw worden uitgezaaid als je de zaadhoofden laat rijpen.
Gaylardia lijken op kleine zonnebloemen en brengen warme tinten in de tuin met hun rode en gouden margrietachtige bloemen. “Deze winterharde vaste planten groeien goed in de volle zon en verdragen hitte, droogte en arme grond verrassend goed,” zegt Gifford. Omdat ze de voorkeur geven aan arme grond en open zonnige omstandigheden, hebben guylardia’s de neiging om zich bescheiden opnieuw uit te zaaien in plaats van agressief.
Coreopsis (Coreopsis spp.) is een verrukking met zijn fantasievolle, margrietachtige bloemen die verschijnen in gele en zachtroze tinten of in tweekleurencombinaties. “Deze pretentieloze vaste planten bloeien de hele zomer rijkelijk en produceren na de bloei kleine zaadjes die het volgende seizoen kunnen ontkiemen,” zegt Gifford. Ze raadt coreopsis vaak aan bij tuiniers die een tuin willen die er wat natuurlijker en informeler uitziet. Als de planten gemakkelijk kunnen oversteken, vullen ze langzaam open plekken op en verzachten ze de randen van perken.
Monarda (Monarda spp.) is een hoogtepunt in bestuivingstuinen vanwege de felle kleuren in lavendel-, roze- en roodtinten. “Monarda verspreidt zich langzaam via ondergrondse wortelstokken, maar produceert ook zaden die in de buurt kunnen ontkiemen,” zegt Gifford. In veel tuinen helpen willekeurige scheuten om zonder veel moeite struiken te creëren. Tuiniers raden aan om de monarda om de paar jaar te verdelen om hem sterk en binnen de perken te houden.
Waterkatoen (Asclepias tuberosa) is een vaste plant die in de zomer bloeiwijzen met feloranje bloemen produceert. Het is een belangrijke nectarbron voor vlinders, waardoor het een geweldige aanwinst is voor bestuivingstuinen. “Later in het seizoen vormen zich dunne zaaddozen die uiteindelijk zijdeachtige, door de wind geteisterde zaden vrijgeven,” zegt Gifford. – Ondanks deze vermeerderingsstrategie groeit de Cottonwood in nette bosjes.” Hij geeft de voorkeur aan zonnige, goed gedraineerde grond; zaailingen wortelen alleen onder gunstige omstandigheden.
Variëteiten van Penstemon (Baardtong) zijn ideaal voor kolibries vanwege hun spikeachtige buisvormige bloemen die bloeien in roze, paarse en blauwe tinten. “Onder gunstige omstandigheden laat penstemon zaden vallen en produceert soms meerdere nieuwe planten in de buurt,” zegt Gifford. Zaailingen zijn meestal gemakkelijk te transplanteren, waardoor ze ideaal zijn voor tuiniers die een verwilderde soort willen zonder het risico van agressieve vermeerdering.
Rudbeckia (rubeckia) zijn klassieke tuinbloemen die het landschap verfraaien met hun vrolijke gele bloemen. Deze plant, die van onschatbare waarde is voor vogels en bestuivers, levert nectar en produceert later eetbare zaadhoofden die door de tuin verspreid kunnen worden en opnieuw kunnen worden uitgezaaid. “De resulterende zaailingen creëren het volgende seizoen vaak vrolijke bloemenstapels, vooral in zonnige perken en weidetuinen,” zegt Gifford.
De prairietuimelaar (Geum triflorum) is een charmante optie voor naturalistische tuinen en bloeit met prachtige roze bloemen van het midden van de lente tot de zomer. “Maar het meest gedenkwaardige kenmerk komt later, wanneer de zaadhoofden zich ontwikkelen tot zachte, vederlichte pluimen die lijken op rookpluimpjes die boven de bladeren zweven,” zegt Gifford. Deze zaden kunnen zich in de nabijgelegen grond nestelen en na verloop van tijd geleidelijk nieuwe planten vormen.
