We zweren dat we nooit zoals onze vader zullen zijn en een man met zijn kilte zullen kiezen.
We zijn er zeker van dat we het lot van onze moeder niet zullen herhalen en bij een man zullen blijven die net als de vader niet in staat is tot intimiteit, meldt .
De familiepsychologie heeft dit fenomeen al lang beschreven: we kiezen onbewust partners die lijken op onze ouders, of hun complete tegenpolen. Beide zijn variaties van hetzelfde thema, een poging om een oud toneelstuk af te maken met een nieuwe acteur.
Pixabay
Als de vader koud was, kan een meisje een koude man kiezen, in de hoop deze keer het ijs te laten smelten en zichzelf te bewijzen dat ze liefde waard is.
Of omgekeerd – een heel warme man kiezen, in een poging het gebrek aan warmte uit haar kindertijd te compenseren, maar niet wetend hoe ze met deze warmte moet omgaan.
De gevaarlijkste variant is wanneer we een partner kiezen die met ons doet wat onze ouders deden, maar we merken het niet.
Omdat we denken dat dit liefde is, dat er geen andere manier is, dat het normaal is om te tolereren, te verdienen, te wachten.
Onderzoek toont aan dat het herkennen van het familiescript de eerste stap is om het te veranderen.
Als we zien dat we niet voor een persoon kiezen maar voor een bekend patroon, hebben we de kans om stil te staan en ons af te vragen: wat wil ik, niet mijn kindertijd?
De enige manier om deze cirkel te doorbreken is om te leren onszelf te geven wat onze ouders ons niet hebben gegeven en te stoppen dat in een partner te zoeken.
Dit is een lange weg, waarvoor soms de hulp van een psycholoog nodig is, maar het is de enige weg die leidt naar keuzevrijheid.
En dan wordt de keuze van een partner geen poging om oude wonden te helen, maar een vreugdevolle ontmoeting van twee hele mensen. Een ontmoeting die niet voortkomt uit nood maar uit overvloed, niet uit angst maar uit het verlangen om samen te zijn.
Inschrijven: 
Lees ook
- Waarom weggaan om terug te komen: de kunst van gezond scheiden
- Wat er gebeurt als je stopt met het verdelen van gevoelens in goed en fout: emotionele amnestie
