Van kinds af aan is ons geleerd dat het slecht is om boos te zijn, beschamend om beledigd te zijn, onwaardig om bang te zijn en ongepast om te hard te juichen.
We groeien op met een kaart van verboden gevoelens, die zelfs privé niet getoond mogen worden, laat staan in het bijzijn van een partner, meldt de correspondent van .
Maar emoties kennen geen morele evaluaties, ze zijn er gewoon, ze ontstaan, en elk van hen heeft het recht om te bestaan. Woede of verdriet proberen te verbieden is als proberen te verbieden dat de regen valt – nutteloos en dom.
Pixabay
Wanneer in een koppel een van de partners zijn of haar eigen of andermans gevoelens “verkeerd” vindt, begint er een stille catastrofe. Hij onderdrukt, verbergt, doet alsof alles in orde is, en van binnen bouwt zich spanning op die vroeg of laat zal doorbreken.
Psychologen weten: alle gevoelens zijn nodig, elk heeft zijn eigen functie, zijn eigen taal, zijn eigen boodschap die belangrijk is om te horen. Woede spreekt van geschonden grenzen, verdriet spreekt van verlies, angst spreekt van echt of ingebeeld gevaar.
In een gezonde relatie is alles toegestaan: boos zijn, huilen, je verheugen als een kind en zwijgen als je geen zin hebt om te praten. Alles mag, en dit “alles” is het meest waardevolle geschenk dat partners elkaar kunnen geven.
Onderzoek bevestigt: stellen waar emoties niet verdeeld zijn in goed en fout hebben een veel diepere band. Omdat ze geen energie hoeven te besteden aan verbergen, kunnen ze die besteden aan intimiteit.
Emotionele amnestie is jezelf vergeven voor hoe je je voelt, en je partner vergeven voor hoe hij of zij zich voelt. En alleen in deze vergeving ontstaat die veilige haven waar liefde kan groeien zonder rekening te houden met remmingen.
Inschrijven: 
Lees ook
- Waarom we van onze partner verwachten wat we onszelf niet kunnen geven: spiegelfalen
- Wat er gebeurt als je de pijn van je partner leert voelen: empathie als superkracht
