Van kinds af aan is ons geleerd dat huilen beschamend is, vooral voor mannen, maar ook voor vrouwen – dat het zwakheid, manipulatie en lelijk is.
We slikken tranen weg, klemmen onze tanden op elkaar, gaan naar de wc, alleen maar zodat onze partner deze “zwakte” niet ziet, meldt de correspondent van .
Maar tranen zijn geen zwakte, maar gewoon een fysiologische reactie op sterke emoties, een manier om spanning los te laten. Als we ze verbergen, verbergen we voor onze partner een deel van onszelf, het meest echte, het meest levende, het meest eerlijke.
Pixabay
Onderzoek toont aan dat het delen van emoties, waaronder verdriet en pijn, mensen dichter bij elkaar brengt dan gedeelde vreugde. Want in vreugde zijn we allemaal mooi, maar in verdriet zijn we echt, zonder maskers en zonder verdediging.
Degene die je tranen ziet en niet wegkijkt, maar je omhelst, doorstaat een test van vertrouwen die niet op een andere manier kan worden doorstaan. Hij bewijst dat hij klaar is om bij je te zijn, niet alleen in de vakantie, maar ook in de zwartste nacht, wanneer alles van binnen verscheurd is.
Psychologen bevestigen: stellen waarbij het is toegestaan om te huilen in het bijzijn van hun partner hebben een veel diepere band en maken minder ruzie. Want je hoeft geen spanning op te slaan als je kunt uithuilen op de schouder van je geliefde.
Natuurlijk moeten tranen geen manipulatiemiddel worden, een manier om koste wat het kost te krijgen wat je wilt. Maar als ze uit de ziel komen, uit pijn, uit een echt gevoel, dan is het verbergen ervan de relatie beroven van oprechtheid.
Jezelf toestaan om te huilen in het bijzijn van je partner is jezelf toestaan om echt te zijn, kwetsbaar, levend. En wie dit op een dag durft te doen, zal ontdekken dat er na de tranen een verrassende opluchting en tederheid komt die er eerder niet was.
Abonneren: 
Lees ook
- Waarom we moe worden van onze dierbaren: emotioneel uitputtingssyndroom
- Hoe een gedeelde hobby relaties verandert: de derde pijler van kracht
