We eisen constante aandacht van onze geliefde, maar we weten niet hoe we aandacht voor onszelf moeten hebben en falen elke dag in deze test.
We willen dat hij ons accepteert, maar zelf accepteren we geen overgewicht, geen slecht humeur en geen professionele mislukkingen, meldt de correspondent van .
Deze ontkoppeling tussen wat we voor onszelf vragen en wat we onszelf niet geven, verscheurt relaties van binnenuit.
Pixabay
Een partner wordt een reddingslijn waar we ons met een dodelijke greep aan vastklampen, in de verwachting dat hij ons gelukkig maakt.
Psychologen noemen dit een externe locus of control – wanneer we de verantwoordelijkheid voor ons welzijn afschuiven op een ander. We zijn er zeker van dat als hij zachtaardiger, aandachtiger en zorgzamer zou zijn, ik eindelijk zou kunnen ademen.
Maar de waarheid is dat niemand ons kan geven wat we onszelf niet kunnen geven. Je kunt elke dag complimenten krijgen, maar als je van binnen overtuigd bent van je eigen minderwaardigheid, zullen alle woorden tegen deze muur opbreken.
Onderzoek toont aan dat de meest betrouwbare bron van eigenwaarde van binnen zit, en dat geen enkele partner dit kan vervangen.
Hij of zij kan ondersteunend zijn, een vangnet, een schouder om op te leunen, maar het ligt niet in zijn of haar macht om jouw gevoel van eigenwaarde vanaf nul op te bouwen.
Wanneer we onszelf beginnen te geven wat we van onze partner verwachten – zorgzaamheid, acceptatie, vergeving van fouten – veranderen relaties op wonderbaarlijke wijze.
We stoppen met eisen, vasthouden, controleren en echte intimiteit groeit in de lege ruimte.
Liefde voor een ander begint met liefde voor jezelf, en dit is geen egoïsme, maar basishygiëne van de psyche. Want alleen uit een volle beker kun je schenken zonder te legen, en uit een lege beker kun je alleen van anderen eisen dat ze schenken.
Abonneren: 
Lees ook
- Wat gebeurt er als je de pijn van je partner leert voelen: empathie als superkracht
- Waarom in aparte bedden slapen: het onverwachte geheim van een sterk huwelijk
